**Gülüm** dedim ben sana, meğer sen ölümmüşsün.
Her romanın sonunda ağlatan bölümmüşsün.
Mutlu olmak ne mümkün? Sen bana zulümmüşsün.
___ Taşıdığım kimlikten artık bezginim gülüm;
___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...
Seninki, aç gönlüme çileyi gark edişti.
Vefa dan ihanete umarsız çark edişti.
Hatalar affedilir... Seninki terk edişti!
___ Bağış atım şahlandı, koptu dizginim gülüm;
___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...
Vedâ bile etmeden, habersizce kaçan sen,
Mutlulukla aramı arşınlarca açan sen,
Kalp-çekimimi aşıp, nefretime uçan sen!
___ Gözümde bir serçesin, ben se kuzgunum gülüm;
___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...
Dünden kalan öfkemi yarına taşıyorsam,
Bir bildiğim var elbet, sabrımı kaşıyorsam.
Ölümden korktuğumu düşünme yaşıyorsam!
___ Yoksa... Çoktan hayattan, candan bezginim gülüm;
___ Affetmek Yaradan a mahsus, üzgünüm gülüm...
Adını anan kalbi hoş görürsem, namerdim!
Sana değmez, bağrıma taş sararsam namerdim!
Acımdan öldüm desen, aş verirsem namerdim!
___ Tahmin etmen imkânsız, öyle kızgınım gülüm;
___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...
Senin bizzat duyup da dudak büktüğün sözler,
Şimdi birçok kişide ne hatıralar gizler.
Sevenlerim var şükür... Çoğu yolumu gözler!
___ Artık sanal alemde şair CEYLAN`im gülüm;
___ Affetmek Yaradan’a mahsus, üzgünüm gülüm...
alinti